กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
โจวเฟยหย่าขึ้นรถไฟไปเมืองหยางเฉิงในวันรุ่งขึ้น ก่อนไปก็ขอเงินค่าเดินทางจากคนตระกูลหวังมาห้าสิบหยวน
ก็เธอตัวเปล่าไม่มีเงินติดตัว อาศัยเกาะคนตระกูลหวังอยู่ จะมีเงินซื้อตั๋วรถไฟไปเมืองหยางเฉิงได้อย่างไร?
คนตระกูลหวังที่มีใจอาลัยเธออยู่บ้างมีเพียงหวังหงเหมย ซึ่งตามมาส่งเธอถึงใต้ตึก
“นี่ อย่าลืมนาฬิกาดิจิทัลของฉันเด็ดขาดนะ!”
โจวเฟยหย่าโบกมือโดยไม่หันกลับมา “วางใจเถอะ ไม่ลืมแน่นอน”
ยังไงเธอก็ต้องกลับมาขายนาฬิกาอยู่ดี!
รถไฟไปเมืองหยางเฉิง โจวเฟยหย่าซื้อตั๋วนั่ง เพราะเธอไม่มีระดับตำแหน่ง จึงซื้อตู้นอนไม่ได้
อีกทั้งรถไฟจอดหลายสถานี ความเร็วก็ช้า จึงเดินทางติดต่อกันถึงห้าวันกว่าจะถึงเมืองหยางเฉิง