กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
สีหน้าของเธอเปล่งประกายสดใส ทั้งตัวตื่นเต้นจนแทบระงับไว้ไม่อยู่ จึงไม่ทันเห็นแววขำที่วาบผ่านในดวงตาของโจวเฟยหย่า
“จริงหรือ? แต่เธอไม่ใช่แค่ลูกจ้างชั่วคราวหรือ?” โจวเฟยหย่าถามกลับอย่างกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ
เด็กสาววัยสิบกว่าปีเป็นวัยที่ทั้งดื้อรั้นและรักหน้าตา หวังหงเหมยจะทนได้อย่างไร
เธอถูกยั่วจนโมโห พูดโพล่งออกไปโดยไม่คิด “ลูกจ้างชั่วคราวแล้วอย่างไร? ฉันก็ออกหนังสือแนะนำตัวให้เธอได้อยู่ดี!”
พอพูดจบก็เริ่มเสียใจเล็กน้อย หวังหงเหมยทำเสียงหึในจมูกแล้วเบือนหน้าหนี “แต่ว่า ฉันจะไปออกให้เธอทำไมกัน?”
โจวเฟยหย่าอุตส่าห์เบนเรื่องมาที่หนังสือแนะนำตัว จะปล่อยให้เธอเปลี่ยนเรื่องไปง่าย ๆ ได้อย่างไร
จึงทำเป็นไม่ได้ยินประโยคสุดท้ายของเธอ แล้วแสร้งพูดอย่างประหลาดใจว่า