เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
โจวเฟยหย่ายิ้มอย่างใจดี “เพราะงั้นตั้งแต่แรกฉันถึงให้พวกคุณช่วยหางานให้ไงล่ะ!”
“ก็พวกคุณไม่อยากช่วยหางานให้ฉัน อยากให้ฉันแต่งงานต่างหาก! ฉันเสนอเงื่อนไขสักหน่อยแล้วเป็นอะไรไป?”
แม่หวังดูถูก “อย่างแกเนี่ยนะ ไม่มีงานไม่มีทะเบียนบ้าน คนงานในเมืองไม่มีทางแต่งงานกับแกหรอก”
ในใจคิดว่า ถ้าให้ฝ่ายชายคนนั้นมาตรง ๆ มารับตัวไปเลยจะได้ไหมนะ?
ยังไงยัยเด็กคนนี้ก็ไม่มีญาติอยู่ที่นี่ คนงานหม้อไอน้ำนั่นก็ตัวใหญ่บึกบึน ยังจะปราบผู้หญิงคนเดียวไม่ได้หรือ?
ถึงตอนนั้นให้เธอโดนตีสักสองสามครั้ง ดูซิจะยังกล้ามาที่บ้านเราอีกไหม?
โจวเฟยหย่าเอ่ย “แม่ ลืมไปแล้วหรือ? ก่อนหน้านี้พี่จินซานก็เคยแต่งงานกับฉันไม่ใช่หรือ?”
“พูดแล้ว ตอนเราแต่งงานกัน พ่อกับแม่ยังไม่ได้ให้เงินเปลี่ยนคำเรียกฉันเลยนะ! ต้องชดเชยให้หน่อยไหม?”