กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 443 ทั่วโลกล้วนรู้ถึงความสุขของเรา
ประตูห้องคลอดถูกเปิดออก
เมื่อเร่อปาถูกเข็นกลับมายังห้องพักฟื้น LDRP อย่างนุ่มนวล สองครอบครัวที่รออยู่ด้านนอกก็รีบเข้ามาหาทันที
“ปาปา รู้สึกยังไงบ้าง?”
“ลูกรักของแม่ เหนื่อยมากเลยนะ!”
เร่อปาเห็นใบหน้าของญาติผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและเป็นห่วง เธอส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง แต่บนใบหน้ากลับมีรอยยิ้มที่สบายใจ “แม่คะ หนูไม่เป็นไรค่ะ”
ซูหรานเดินตามมาติดๆ พร้อมกับเข็นรถเข็นเด็ก
ญาติผู้ใหญ่รีบเข้ามาล้อมรอบอีกครั้ง มองดูเจ้าตัวเล็กที่ถูกห่อหุ้มอยู่ในผ้าอ้อมด้วยความอยากรู้อยากเห็นและเอ็นดู
“โอ๊ย จมูกเล็กๆ นี่เหมือนปาปาเป๊ะเลย”
“ดูปากเล็กๆ นี่สิ เหมือนซูหรานตอนเด็กๆ เลยนะ”