เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 414 กลายเป็นเจ้าสาวของซูหราน
แสงแดดอ่อนยามบ่ายทอดตัวลงมาในลานบ้านอย่างเกียจคร้าน
เร่อปาเอนกายลงบนเก้าอี้โยกอย่างหมดเรี่ยวแรง มือข้างหนึ่งลูบหัวเจ้าต้าจ้วงไปมาอย่างเลื่อนลอย ส่วนอีกข้างถือโทรศัพท์ไว้แน่น พลางกดเข้าไปดูหน้าต่างแชทกับซูหรานเป็นรอบที่ N
บนหน้าจอ ข้อความสั้นๆ ที่ส่งมาเมื่อชั่วโมงกว่าก่อนว่า “ฉันกลับมาแล้ว กำลังอยู่บนทาง” ถูกเธอจ้องจนแทบจะ “ทะลุจอ” ออกมาอยู่แล้ว
ริมฝีปากบางของเธอเบะออกเล็กน้อย พลางพึมพำกับตัวเองเบาๆ ว่า “ชั่วโมงกว่าแล้วนะ ทำไมยังไม่ถึงอีก... บอกว่าจะกลับมาก่อนวันหนึ่งเพื่อมาอยู่เป็นเพื่อนฉันแท้ๆ ถ้าไม่รีบมา วันนี้ก็คงจะหมดลงแล้วนะ...”
เธอคิดถึงเขา
คิดถึงมาก... มากจริงๆ
สิบกว่าวันที่ผ่านมา แม้จะมีคุณแม่ซูและคุณยายคอยอยู่เป็นเพื่อน ทำให้ชีวิตราบรื่นและสบายใจ แต่ในใจกลับรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง
ช่องว่างตรงนั้น มีเพียงชายที่ชื่อซูหรานคนเดียวเท่านั้นที่จะเติมเต็มได้