กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 413 งานแต่งงานที่กำลังดำเนินไป
บนถนนสายเล็กในชนบทที่เงียบสงบ
แสงจันทร์นวลใยทอดลงมาดั่งปรอทที่ไหลริน อาบไล้ผืนป่าไผ่ที่อยู่ไกลออกไป ลำธารคดเคี้ยว และสะพานหินเล็กๆ ตรงทางเข้าหมู่บ้านให้กลายเป็นสีเงินยวง
เงาไม้ไหวเอนไปมา สายลมยามค่ำคืนพัดพาเอาความหอมของหญ้าและดอกไม้ป่าที่ไม่รู้จักลอยมาอบอวล รอบข้างเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจ เสียงหัวใจเต้น และเสียงแมลงฤดูร้อนที่ขับขานเบาๆ
ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครเอ่ยคำใด ทว่าความเงียบนั้นกลับมีความหมายลึกซึ้งยิ่งกว่าคำพูด พวกเขากำลังดื่มด่ำกับพื้นที่ส่วนตัวที่หวนคืนสู่ความสงบหลังจากผ่านความวุ่นวายมาอย่างยาวนาน