เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
Chapter 379: บทกวีและภาพวาดอันงดงาม การสืบทอดมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
สายฝนแห่งเจียงหนานในครั้งนี้ตกอยู่ไม่นานนัก
ในขณะที่ทุกคนยังคงจมดิ่งอยู่กับความตื่นตาตื่นใจที่ถักทอขึ้นจากบทกวีและความเป็นจริง ซูหรานและเร่อปาก็กางร่มเดินมาถึงใต้ศาลาทางเดินยาวแล้ว
และในเสี้ยววินาทีที่พวกเขาเหยียบย่างขึ้นสู่บันไดขั้นสุดท้ายของศาลา ซูหรานก็ค่อยๆ หุบร่มกระดาษน้ำมันอันเก่าแก่นั้นลง...
หยาดฝนที่โปรยปรายอย่างละเอียดละออราวกับได้ทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จสิ้นแล้ว และหยุดตกไปอย่างเงียบเชียบ
หลังฝนซาฟ้าก็เปิด ทิวเขาไกลตาดูเขียวขจีราวกับภาพวาด
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความสดชื่นของผืนดินและผืนหญ้าที่ปนเปกัน ซึ่งถูกชะล้างด้วยหยาดฝน
นกกระจอกสองสามตัวบินออกจากใต้ชายคาที่เปียกชื้น ส่งเสียงร้องจิ๊บๆ นำพาความชีวิตชีวาครั้งแรกหลังสายฝนมาเยือน
"ฉันยอมใจเลยจริงๆ... ฝนรอบนี้เป็นนักแสดงที่พวกนายจ้างมาหรือเปล่าเนี่ย?"
เหอจ่งมองดูฝนที่หยุดตก ในใจรู้สึกทึ่งจนไม่รู้จะบรรยายอย่างไร