กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 318 กระซิบเรื่องอนาคต
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น แสงแดดจากนครเซี่ยงไฮ้สาดส่องทะลุเมฆลงมาปลุกให้ตื่นอย่างอ่อนโยน ท่ามกลางความเงียบสงบและสันติ
เร่อปาบิดขี้เกียจบนเตียงนุ่มราวกับแมวที่อิ่มหนำสำราญ จากนั้นก็พลิกตัวซุกเข้าไปในอ้อมกอดที่คุ้นเคยข้างกาย
ซูหรานหาวหวอด หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก็พบว่าเป็นเวลาสิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว
“สิบเอ็ดโมงครึ่งแล้วนะ ตื่นไปหาอะไรกินกันเถอะ?”
ซูหรานบีบแก้มเร่อปาเบาๆ พยายามปลุกเจ้าแมวน้อยขี้เซาตัวนี้
เร่อปาหรี่ตาที่งัวเงีย ส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ไม่เอา ไม่เอา ขอขี้เกียจอยู่บนเตียงอีกหน่อย”
“ได้เลย”