กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 317 ความฝันอันยิ่งใหญ่และเร่าร้อน! กลับประเทศ!
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เหลือเวลาอีก 3 ชั่วโมงก่อนออกเดินทางจากไอซ์แลนด์ ที่สนามบินนานาชาติเรคยาวิก เมื่อคณะเดินทางดรุณีพเนจรช่วยกันขนสัมภาระทั้งหมดลงจากรถเป็นครั้งสุดท้าย ในทุกการกระทำของทุกคนแฝงไว้ด้วยความอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย
หลังจากจัดการโหลดสัมภาระเรียบร้อยแล้ว พี่ใหญ่ก็เสนอขึ้นมาว่า “ตอนมาถึง พวกเราไม่ได้ถ่ายรูปหมู่ที่สนามบินเยี่ยนจิงกันเหรอ? ตอนนั้นไม่ได้ตกลงกันไว้เหรอว่าจะถ่ายอีกรูปตอนจบทริปน่ะ?”