กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 232 จุมพิตชิงช้าสวรรค์ และบทเพลงสุดท้ายในค่ำคืนฤดูร้อน
คำสารภาพรักที่มาอย่างกะทันหันราวกับระเบิดน้ำตาลที่ถูกโยนลงสู่ทะเลสาบแห่งหัวใจ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นแห่งความหวานซึ้งในใจของเร่อปา
ความหวานและความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ทำให้เธอรู้สึกมึนงงไปหมด
[คุณซูไม่ค่อยพูดคำหวาน แต่ทุกครั้งที่พูด ก็มักจะทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ]
“ไปกันเถอะ เราไปสถานีต่อไปกัน”
ซูหรานลุกขึ้นยืน จูงมือเร่อปาที่ดูเหมือนคนเมา แล้วเริ่มเดินไปยังสถานที่ทำภารกิจต่อไป
สถานีที่สองของภารกิจก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของซูหรานเช่นกัน นั่นคือการออกเดตแบบกึ่งธุรกิจ
เมื่อกลับมาถึงตลาดค้าส่งสินค้าเกษตรที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาอีกครั้ง เร่อปาก็อดหัวเราะไม่ได้