กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 231 คุณคือ...เซอร์ไพรส์ที่วิเศษที่สุดในชีวิตของผม
หลังจากโปรดิวเซอร์หลี่ประกาศภารกิจเสร็จ เธอก็หายลับไปจากกล้องเหมือนเช่นเคย
แขกรับเชิญยังไม่รีบออกเดินทาง เพียงแต่พากันเดินไปที่ศาลาในสวนอย่างเงียบงัน
แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาต้องตัวพวกเขาเป็นริ้วๆ สลับกับเงาที่ถูกใบมะพร้าวขนาดใหญ่บดบัง เกิดเป็นภาพแสงและเงาที่กระจัดกระจายและเลือนหายไป
ใบหน้าของทุกคนฉายแววความรู้สึกที่ว่างเปล่าและโหยหา
ใต้ศาลา ทุกคนต่างนั่งบ้าง พิงบ้าง ไม่มีใครเอ่ยคำพูดใดๆ เพียงแค่ดื่มด่ำกับความสงบสุดท้ายก่อนการจากลา
สายลมพัดผ่านเส้นผมของทุกคน พัดพาความเค็มจางๆ ของเกลือทะเลและกลิ่นหอมของดอกพุดซ้อนมาด้วย