กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 191 มาเลย ให้ข้าเล่นดนตรีและเต้นรำต่อไป!
บ่ายวันนั้น ทั้งสองไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหนอีก
หลังจากกลับมาถึงที่พัก เร่อปาเปลี่ยนเป็นชุดฝึกซ้อมที่เบาสบาย และผูก "ผ้าคลุมไหล่" สีแดงเข้มที่ท่านอาจารย์ฉินมอบให้ไว้ที่ข้อมืออย่างระมัดระวัง จากนั้นก็เริ่มฝึกซ้อมซ้ำแล้วซ้ำเล่าในลานเล็กๆ ของที่พัก
เธอค่อยๆ ผสมผสานแก่นแท้ของท่วงท่าที่เรียนรู้จากท่านอาจารย์ฉินเมื่อเช้า เข้ากับพื้นฐานการเต้นรำของเธอเอง
เหงื่อซึมเปียกขมับของเธออย่างรวดเร็ว ไหลลงมาตามแนวคางที่สวยงาม แต่ดวงตาของเธอกลับสว่างไสวและมีชีวิตชีวามากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับหยกงามที่หลับใหลกำลังถูกขัดเกลาอย่างพิถีพิถันด้วยความรักและความมุ่งมั่น และกำลังจะเปล่งประกายเจิดจ้า