เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 190 เธอควรถูกแสงจันทร์แห่งฉางอันมองเห็น
เมื่อออกมาจากตรอกเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาของสะพานซ่าจิน ยามค่ำคืนก็ปกคลุมไปทั่วแล้ว
มือซ้ายของเธอถือเนื้อแกะย่างเสียบไม้หลิวแดงที่เพิ่งย่างเสร็จใหม่ๆ ส่วนมือขวาถือแก้วน้ำทับทิมรสเปรี้ยวอมหวานที่ช่วยแก้เลี่ยนได้ดี เธอมีความสุขจนแทบจะล้นปรี่เหมือนกระรอกน้อยที่แก้มเต็มไปด้วยลูกสน
ซูหรานเห็นท่าทางน่ารักของเธอแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ เขาเอื้อมมือไปเช็ดซอสที่มุมปากของเธอเบาๆ ด้วยปลายนิ้ว แล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า “อิ่มแล้วเหรอ?”
“อื้อๆ!”
เร่อปาพยักหน้าหงึกๆ ความสุขแทบจะเอ่อล้นออกมาจากดวงตา “รู้สึกเหมือนได้กินคาร์โบไฮเดรตครบปีเลย!”
“งั้นก็ดีเลย”
ซูหรานชี้ไปที่กำแพงเมืองโบราณที่สว่างไสวอยู่ไม่ไกล “เราไปที่ไหนสักแห่งกัน ไปรับลมยามค่ำคืน แล้วกำจัด ‘ความรู้สึกผิด’ นี้ออกไปซะ”