กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 148 ร้องให้เมืองนี้ และร้องให้คนตรงหน้า!
เสียงกระซิบกระซาบและเสียงกระทบกันของแก้วไวน์ในร้านเงียบหายไปในชั่วพริบตา
ผู้คนต่างวางแก้วในมือลงโดยสัญชาตญาณ สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังชายหนุ่มที่อยู่กลางเวที ซึ่งถูกโอบล้อมด้วยแสงไฟสีส้มอุ่น
ซูหรานก้มหน้าลง สายตาจับจ้องที่ปลายนิ้วที่กำลังดีดสายกีตาร์ ราวกับว่าเขากำลังจมดิ่งอยู่ในโลกส่วนตัวของตนเอง
เขากรีดนิ้วลงบนสายกีตาร์ ท่วงทำนองที่อ่อนหวานแต่แฝงไปด้วยความโหยหาค่อยๆ บรรเลงขึ้น ก่อนที่เสียงร้องของเขาจะตามมา:
“การจากลาเกิดขึ้นในเดือนเก้าเสมอ ความทรงจำคือความเศร้าที่คิดถึง”
“ต้นหลิวสีเขียวอ่อนในปลายฤดูใบไม้ร่วง จุมพิตลงบนหน้าผากของฉัน”
“ในเมืองเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยสายฝนแห่งนั้น ฉันไม่เคยลืมเธอ”