กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147 หนึ่งบทเพลง สะกดใจทั้งเมือง!
ยามค่ำคืนมาเยือน แสงไฟสว่างไสว
หลังจากอิ่มอร่อยกับหม้อไฟอย่างเต็มที่ ซูหรานและเร่อปาไม่ได้กลับโรงแรมทันที
ซูหรานขับรถเลี้ยวไปมาหลายครั้ง จนกระทั่งจอดอยู่ข้างตรอกเล็กๆ อันเงียบสงบในถนนอวี้หลิน
“พาฉันมาที่นี่ทำไมคะ”
เร่อปามองผ่านหน้าต่างรถ เห็นแสงไฟสีเหลืองนวลส่องออกมาจากส่วนลึกของตรอก
ซูหรานยิ้มแล้วพูดว่า “คุณอยากดื่มให้มึนๆ ไม่ใช่เหรอ? ร้านเหล้าเล็กๆ แห่งนี้ตอบโจทย์ทุกจินตนาการของคุณได้”
พวกเขาเดินผ่านตรอกมาถึงบาร์เล็กๆ แห่งหนึ่งที่หน้าร้านไม่ใหญ่ แต่ตกแต่งได้อย่างมีรสนิยม