เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 139 สูตรสำเร็จที่คุ้นเคย! สัญชาตญาณเอาตัวรอดของซูหรานที่หายไป!
ภายในห้องนั่งเล่น บรรยากาศหน้าแผนที่ที่วาดด้วยมือขนาดใหญ่เริ่มคึกคักขึ้นทันทีที่โปรดิวเซอร์หลี่ประกาศ
เหล่าแขกรับเชิญต่างล้อมวงพูดคุยกันอย่างตื่นเต้นถึงสถานที่ท่องเที่ยวทั้งห้าแห่ง ดวงตาเป็นประกายด้วยความปรารถนาที่จะออกเดินทางสู่สิ่งที่ไม่รู้จัก
หวังเฮ่อตี้ชี้ไปที่ [ดินแดนลี้ลับแห่งแดนประจิม: เสียงกระดิ่งอูฐบนเส้นทางสายไหม] แล้วตะโกนอย่างกระตือรือร้นว่า “ผมอยากไปซินเจียงจะแย่แล้ว! คาชการ์! ที่ราบสูงปามีร์! หรือจะไปตุนหวงก็ได้นะ!”
“ฉันว่า [สายฝนพรำแห่งเจียงหนาน: กลิ่นอายหมึกโบราณ] โรแมนติกกว่านะ”
อวี่ซูซินเท้าคาง ใบหน้าเต็มไปด้วยความใฝ่ฝัน “ลองคิดดูสิคะ กางร่มกระดาษน้ำมัน เดินอยู่บนถนนหิน…”
แน่นอนว่าสายฝนพรำแห่งเจียงหนานนั้นหมายถึงเส้นทางซูโจว-หางโจว หรืออูเจิ้น