บทที่ 11 แม่น้ำซื่อสุ่ยหยุดไหล มหันตภัยครั้งใหญ่มาเยือน!

บทที่ 11 แม่น้ำซื่อสุ่ยหยุดไหล มหันตภัยครั้งใหญ่มาเยือน!

"พี่รอง! พี่สาม!"

ซุนเขียนทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นดินโคลน น้ำหูน้ำตาไหลเปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้า เขากอดต้นขาของกวนอูไว้แน่นพลางร้องไห้โฮออกมาปานจะขาดใจ

มีดสับเนื้อในมือของกวนอูชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ใบหน้าสีแดงดั่งผลพุทราคล้ำจัดจนกลายเป็นสีม่วงดำ เขากระชากผ้ากันเปื้อนออกจากเอวแล้วฟาดลงบนเขียงอย่างแรง สั่นสะเทือนจนเนื้อหมูบนเขียงกระดอนลอยขึ้นสูงครึ่งฉื่อ

"กงโย่ว รีบลุกขึ้นเร็วเข้า!" กวนอูฝืนกล้ำกลืนความอัปยศอดสูแล้วประคองซุนเขียนให้ลุกขึ้น "พี่ใหญ่สบายดีหรือไม่? สถานการณ์ที่เมืองเสียวพ่ายเป็นอย่างไรบ้าง?"

ภายในโรงตีเหล็ก เตียวหุยเองก็โยนค้อนเหล็กหนักแปดสิบชั่งในมือทิ้งไป เขาก้าวยาว ๆ เดินเข้ามาหาด้วยท่าทางดุดัน ตรวนเหล็กกล้าเนื้อดีที่ข้อมือกระทบกันส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง

"จะมาร้องไห้คร่ำครวญเหมือนงานศพหาพระแสงอะไรกันวะ?! ข้ากับพี่รองก็ยังอยู่ดีมีสุขไม่ใช่หรือไง?" เตียวหุยกระชากคอเสื้อของซุนเขียน "เมื่อครู่เจ้าเพิ่งบอกว่าพี่ใหญ่นำเสบียงหนึ่งแสนหูมาไว้ที่ตีนเขาไม่ใช่รึ? เช่นนั้นก็เลิกพูดจาไร้สาระ รีบไขโซ่ตรวนบ้า ๆ พวกนี้ออก แล้วพวกเราก็ไปกันได้แล้ว!"

เตียวหุยหันขวับ ถลึงตากลมโตดั่งระฆังทองจ้องเขม็งไปที่ฉู่เฟิง

"ไอ้แซ่ฉู่ ค่าไถ่ก็มาถึงแล้ว ว่ากันตามกฎของยุทธภพ รีบปล่อยตัวคนเดี๋ยวนี้!"

ฉู่เฟิงยืนพิงเสาประตูโรงครัว ในมือควงมีดเลาะกระดูกเล่นโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองขุนพลเตียว... เดี๋ยวก่อน มองเตียวหุยตรง ๆ เลยสักนิด