กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ผีบอก
บทที่ 2 ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว จื่อหลง!
ตะวันรอนทอแสงสีเลือดอาบย้อมทั่วเนินลั่วหม่า
ทางเขาทั้งสองฝั่งสูงชัน มีถนนดินแคบ ๆ ทอดยาวผ่ากลาง นับเป็นเส้นทางคอขวดสำคัญที่เหล่าวาณิชและนักเดินทางในชีจิ๋วจำต้องสัญจรผ่าน
"กึกกัก กึกกัก—"
ล้อรถอันหนักอึ้งบดเบียดไปบนกรวดหิน ขณะที่ขบวนคาราวานขนาดมหึมายาวเหยียดนับร้อยเมตรค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้าสู่หุบเขาอย่างช้า ๆ
ตรงใจกลางขบวนคือรถม้าไม้มะฮอกกานีที่ตกแต่งอย่างหรูหราอลังการ เทียมด้วยม้าขาวสี่ตัว รายล้อมด้วยชายฉกรรจ์ร่างกำยำสามร้อยคนในชุดเกราะพร้อมศาสตราวุธคมกริบครบมือ
ในพุ่มไม้บริเวณไหล่เขา ฉู่เฟิงคาบรากหญ้าไว้ในปาก สายตาคมกริบดุจพญาอินทรี
"หัวหน้า ท่าทางจะไม่ชอบมาพากลแล้ว" ซุนซ่างเซียงที่หมอบอยู่ข้างกายกระซิบบอก แววตาฉายความกริ่งเกรงวูบหนึ่ง "ดูฝีเท้าและแววตาของผู้คุ้มกันพวกนั้นสิ"
ฉู่เฟิงเพ่งมองไปตามที่นางบอก
ฝีเท้าของผู้คุ้มกันทั้งสามร้อยคนก้าวเดินอย่างพร้อมเพรียงและเป็นระเบียบ ปราศจากความหย่อนยานเฉกเช่นบ่าวไพร่รับใช้ทั่วไป