บทที่ 161 กระเป๋าที่ว่างเปล่าของพระเจ้าอาเล่า

บทที่ 161 กระเป๋าที่ว่างเปล่าของพระเจ้าอาเล่า

ณ แคว้นเกงจิ๋ว เมืองซงหยง

สภาพอากาศในเดือนหกร้อนอบอ้าวราวกับซึ้งนึ่งอาหารขนาดยักษ์ที่คว่ำครอบลงมา โดยไร้ซึ่งสายลมพัดผ่านเลยแม้แต่น้อย

ฝูงจักจั่นพากันกรีดร้องระงมไปทั่วทั้งยอดไม้จนสุดเสียง

ภายในโถงหลักของจวนเล่าปี่ ทูตที่โจโฉส่งมาเพิ่งจะเดินทางกลับออกไปหมาด ๆ

เมื่อครู่ก่อนหน้านี้ พระเจ้าอาเล่ายังคงนั่งตัวตรงอย่างสง่าผ่าเผยอยู่บนที่นั่งประธาน ด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้าและเคียดแค้นชิงชัง ขณะกล่าวคำสาบานว่าจะ "ปราบปรามโจรขบถแซ่ฉู่"

ทว่าทันทีที่บานประตูปิดลง เขากลับทรุดฮวบลงนอนแผ่หลาอยู่บนเสื่อไม้ไผ่บนพื้นในพริบตา

เนื่องจากอากาศร้อนอบอ้าวเกินไป เขาจึงกระชากสาบเสื้อให้เปิดอ้าออก เผยให้เห็นแผงอกที่เต็มไปด้วยขนดกหนา พลางคว้าพัดใบธูปฤาษีขึ้นมาโบกพัดให้ตนเองอย่างเอาเป็นเอาตาย

"ขงเบ้ง โจเมิ่งเต๋อในคราวนี้ไม่ต่างอะไรกับพังพอนที่มาอวยพรปีใหม่ให้ไก่เลยสักนิด"

เล่าปี่ยกมือขึ้นปาดเหงื่อร้อน ๆ ออกจากหน้าผาก "ยอมยกดินแดนในเขตเมืองหนานหยางให้ตั้งสามสิบลี้ แถมยังใจป้ำมอบเสบียงกองทัพให้อีกหนึ่งแสนหูแบบฟรี ๆ เพียงเพื่อจะยุให้ข้าส่งกองทัพไปบุกโจมตีชีจิ๋ว นี่มันเห็นข้าเป็นเด็กสามขวบหรืออย่างไรกัน?"