บทที่ 154 ตั๊กแตนจับจักจั่น การชิงตัวอันสิ้นหวัง

บทที่ 154 ตั๊กแตนจับจักจั่น การชิงตัวอันสิ้นหวัง

ห่างจากนอกเมืองเผิงเฉิงออกไปห้าลี้ ณ ดงพงอ้อทางตอนล่างของคูเมือง

"แหวะ—"

ฮ่องเต้หลิวเสียทรุดฮวบลงนอนแผ่หลาอยู่บนตลิ่งริมน้ำที่เต็มไปด้วยดินโคลน ทรงโก่งคออาเจียนเอาน้ำเปรี้ยว ๆ ในพระนาภีออกมาจนไม่เหลือสิ่งใดอีก

ฉลองพระองค์ผ้าตาดชุ่มโชกไปด้วยน้ำเน่าสกปรกจากในคลองระบายน้ำ ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งอย่างรุนแรง พระวรกายสั่นเทิ้มไปทั้งองค์ กระทั่งเรี่ยวแรงที่จะทรงกายลุกขึ้นยืนก็ยังไม่มี

ฮกเต๊กตะเกียกตะกายคลานขึ้นฝั่งมาจากน้ำที่ลึกถึงระดับเอว แล้วยื่นเศษผ้าผืนหนึ่งส่งให้ฮ่องเต้หลิวเสีย

"ฝ่าบาท ทรงเช็ดพระพักตร์เสียหน่อยเถิดพ่ะย่ะค่ะ พวกเราหนีรอดออกมาได้แล้ว"

ภายในป่าทึบริมฝั่ง มีม้าฝีเท้าจัดกว่าสิบตัวที่จัดเตรียมไว้ล่วงหน้าผูกสแตนด์บายรออยู่แล้ว มือสังหารเดนตายหลายคนที่ถูกทิ้งไว้เพื่อคอยประสานงานรับตัว รีบจูงม้าเดินเข้ามาหาทันที

ซุนฮกหอบหายใจอย่างหนักหน่วง พยายามบิดน้ำสกปรกออกจากแขนเสื้ออย่างยากลำบาก โดยไม่สนใจสภาพอันมอมแมมดูไม่ได้ของตนเอง เขาพุ่งเข้าไปคว้าจับแขนของฮกเต๊กเอาไว้แน่น