กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ผีบอก
บทที่ 147 วิศวกรระดับสูงสุด โทสะของโจโฉ
ณ ชานเมืองเผิงเฉิง โรงสรรพาวุธแห่งที่หนึ่งแห่งแคว้นชีจิ๋ว
ปล่องไฟอิฐสูงตระหง่านพ่นควันสีดำทะมึนพวยพุ่งออกมาด้านนอก
กังหันน้ำขนาดมหึมาหมุนวนอย่างช้า ๆ อยู่ในคลองส่งน้ำ ขับเคลื่อนเครื่องสูบลมพลังน้ำภายในโรงงานให้ส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำดังกึกก้อง
ตุ้บ!
ลิโป้ใช้มือข้างเดียวหิ้วคอเสื้อด้านหลังของหม่าจวิน แล้วโยนเขาทิ้งลงไปกลางลานกว้างราวกับลูกเจี๊ยบตัวหนึ่ง
หม่าจวินนอนหมอบราบอยู่บนพื้น เนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลนและคราบเลือด
เขากวาดตามองดูเตาถลุงเหล็กที่กำลังพ่นเปลวไฟลุกโชน และเหล่าชายฉกรรจ์ร่างกำยำที่ถอดเสื้อเปลือยอกตีเหล็กอยู่รอบกาย ก่อนจะหดตัวขดเป็นก้อนกลมด้วยความหวาดกลัว
เขารู้สึกราวกับว่าสถานที่แห่งนี้คือขุมนรกอเวจีชัด ๆ
ตอนที่กองทัพชีจิ๋วบุกเข้ายึดโรงงานที่เมืองไท่ซาน หม่าจวินได้เห็นภาพพื้นดินที่เกลื่อนกลาดไปด้วยเศษเนื้อบดและเครื่องในมนุษย์มากับตาตนเองแล้ว