บทที่ 145 ดาบเชือดคนทรยศ เลือดต้องล้างด้วยเลือด

บทที่ 145 ดาบเชือดคนทรยศ เลือดต้องล้างด้วยเลือด

ที่ด้านนอกเมืองเจี้ยนเย่ สายลมแม่น้ำพัดโชยหอบเอากลิ่นดินปืนอันฉุนจัดมาปะทะใบหน้า

ทหารเจียงตงหมู่หนึ่งกำลังคุมตัวนายทหารวัยกลางคนที่ถูกมัดอย่างแน่นหนา เดินออกมาจากซุ้มประตูเมือง

คนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น นอกจาก ผู้บัญชาการไต้หยวน นั่นเอง

ในเวลานี้ ใบหน้าของผู้บัญชาการไต้หยวนซีดเผือดไร้สีเลือด ขาทั้งสองข้างอ่อนยวบ แทบจะถูกทหารสองนายหิ้วปีกลากตัวมาตลอดทางจนถึงท่าเรือ

บนยอดกำแพงเมือง ซุนกวนมีสีหน้าเขียวคล้ำ มือทั้งสองข้างจิกกำใบเสมากำแพงเมืองที่พังแหว่งวิ่นเอาไว้แน่น

การต้องยอมส่งมอบตัวนายทหารผู้ใต้บังคับบัญชาของตนเองออกไปเช่นนี้ ไม่ต่างอะไรกับการถูกตบหน้าฉาดใหญ่ต่อหน้าธารกำนัลเลยสักนิด

ทว่าเมื่อต้องมาอยู่ต่อหน้าปืนใหญ่ทองสัมฤทธิ์ขนาดมหึมาที่สามารถยิงถล่มหอคอยประตูเมืองให้พังทลายลงมาได้ในการยิงเพียงนัดเดียว เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

เรือรบหุ้มเกราะเหล็กแล่นเข้าเทียบท่า และสะพานไม้พาดเรือก็ถูกหย่อนลงมา

ซุนซ่างเซียงถือกระบี่คู่เดินลงมาจากดาดฟ้าเรือ โดยมีฉู่เฟิง จูล่ง และพลดาบโม่เตาอีกกว่าสิบนายเดินตามหลังมาติด ๆ