บทที่ 144 คิดว่าแค่หดหัวอยู่ในเมืองแล้วจะปลอดภัยงั้นรึ?

บทที่ 144 คิดว่าแค่หดหัวอยู่ในเมืองแล้วจะปลอดภัยงั้นรึ?

บนกำแพงเมืองเจี้ยนเย่ สายลมแม่น้ำพัดหวีดหวิวโหมกระหน่ำ

ซุนกวนวางมือทั้งสองข้างกดลงบนก้อนอิฐกำแพงเมืองอันเย็นเยียบ จ้องมองไปยังผิวน้ำในแม่น้ำเขม็ง

ห่างออกไปสามร้อยก้าว เรือล้อระหัดหุ้มเกราะเหล็กที่ทาสีดำสนิททั้งลำจำนวนสามสิบลำกำลังจอดเรียงรายกันเป็นแถวหน้ากระดาน

ที่ด้านข้างของตัวเรือไม่มีพายไม้เลยแม้แต่อันเดียว มีเพียงวงล้อระหัดขนาดมหึมาที่กำลังหมุนทวนน้ำอยู่อย่างช้า ๆ เพื่อประคองให้ตัวเรือลอยนิ่งอยู่กับที่

ทั่วทั้งคุ้งน้ำด้านนอกประตูน้ำเมืองเจี้ยนเย่ มองไม่เห็นเรือรบของเจียงตงเลยแม้แต่ลำเดียว เพราะพวกมันล้วนถูกข่มขวัญเสียจนต้องหนีกลับเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในส่วนลึกของค่ายทัพเรือ และปิดล็อกประตูน้ำเอาไว้อย่างแน่นหนา

"นายท่าน เกาทัณฑ์แท่นทั้งหมดขึ้นสายเตรียมพร้อมไว้เรียบร้อยแล้วขอรับ" ขุนพลจิวท่ายถือดาบใหญ่สันหนา ยืนอยู่ข้างกายซุนกวนพลางลดเสียงลงต่ำ

"แต่เรือของศัตรูจอดลอยลำอยู่ห่างออกไปถึงสามร้อยก้าว ซึ่งอยู่นอกระยะยิงของพวกเรา ยิงไปไม่ถึงพวกมันขอรับ"

ใบหน้าของซุนกวนเย็นชาลง ขณะฝืนกดข่มความตื่นตระหนกที่อยู่ในส่วนลึกของหัวใจลงไป

"ไม่ต้องไปสนใจพวกมัน พวกมันยิงพวกเราไม่ถึง และพวกเราก็ยิงพวกมันไม่ถึงเช่นกัน"