บทที่ 127 ตะกร้าสินค้าของเฒ่าแก่โจ

บทที่ 127 ตะกร้าสินค้าของเฒ่าแก่โจ

เสียงร้องรายงานอันแหลมสูงของพลลาดตระเวนยังคงสะท้อนก้องอยู่ภายในหอนกกระจอกทองสัมฤทธิ์

ดาบหัวห่วงของเคาทูที่เพิ่งชักออกมาได้เพียงครึ่งฝักพลันชะงักค้างเติ่งอยู่ในฝัก จะชักออกมาให้สุดก็ไม่ได้ จะสอดเก็บกลับเข้าไปก็ไม่เชิง

เขาหันศีรษะกลับมามองโจโฉด้วยท่าทางแข็งทื่อราวกับหุ่นไม้ เหงื่อเย็นเยียบผุดซึมไปทั่วร่าง

มวลอากาศภายในโถงหลักแข็งค้างไปในพริบตา

มือของเล่าปี่ที่เพิ่งจะแตะโดนด้ามกระบี่รีบชักกลับคืนมาราวกับถูกไฟดูด ก่อนจะเปลี่ยนไปหยิบจอกสุราขึ้นมายกขึ้นทำทีเป็นดื่มอย่างแนบเนียนไร้รอยต่อ ในขณะที่สายตาก็ลอบชำเลืองมองไปทางโจโฉอย่างรัวเร็ว

ซุนกวนถึงกับหดตัวหลบฉากอยู่หลังโต๊ะของตนเอง แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นสิ่งใดทั้งสิ้น

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของโจโฉกระตุกยิก ๆ อย่างรุนแรง

เดิมทีเขาตั้งใจจะปาจอกสุราลงพื้นเพื่อส่งสัญญาณให้รุมสับฉู่เฟิงให้เละ ทว่ากลับเกิดเพลิงศึกโหมกระหน่ำขึ้นที่กวนจงตามมาติด ๆ เสียก่อน

ทั้งม้าเฉียวและหันซุยล้วนเป็นกระดูกชิ้นโตที่เคี้ยวยาก ทหารม้าเหล็กเสเหลียงหนึ่งแสนนายของพวกมันล้วนเป็นพวกเพชฌฆาตโหดเหี้ยมที่ผ่านการรบพุ่งแลกชีวิตกับพวกชนเผ่าเกี๋ยงตามแนวชายแดนมานานนับปี