บทที่ 107 ปล้นเงินโดยไม่ต้องชักดาบ

บทที่ 107 ปล้นเงินโดยไม่ต้องชักดาบ

นอกเมืองเจี้ยนเย่ ณ ท่าเทียบเรือแม่น้ำแยงซี

บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงผู้คนพูดคุยจอแจอื้ออึง และเสียงเหรียญทองแดงกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย

เรือทรายท้องแบนจอดเทียบท่าเรียงรายอยู่ริมตลิ่ง บนแผ่นไม้พาดเรือ เหล่ากุลีชาวเจียงตงเปลือยอก ส่งเสียงร้องฮึบ ๆ ขณะช่วยกันแบกลังไม้เดินลงมาจากเรือ

บนลานโล่งของท่าเทียบเรือ มีการก่อเตาดินขึ้นกว่าสิบเตา หม้อเหล็กสีดำสนิทถูกวางตั้งอยู่บนเตา และฟืนไฟด้านล่างก็กำลังลุกโชนอย่างรุนแรง

พ่อครัวฝีมือดีจากชีจิ๋วพับแขนเสื้อขึ้น แล้วตักน้ำมันหมูหนึ่งกระบวยใส่ลงไปในหม้อที่กำลังร้อนจัด

ทันทีที่ต้นหอมซอยและกระเทียมสับถูกโยนลงไปกระทบกระทะ เสียงดังฉ่าก็ดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นหอมอันเข้มข้นและรุนแรงที่ระเบิดฟุ้งกระจายไปตามสายลมแม่น้ำในพริบตา

จากนั้น เนื้อหมูหั่นชิ้นและผักกาดขาวก็ถูกเทตามลงไป ตะหลิวเหล็กในมือตวัดผัดขึ้นลงอย่างคล่องแคล่วว่องไว

ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูป หมูผัดผักกาดขาวที่ทั้งมันวาว สดใหม่ และหอมกรุ่นชวนน้ำลายสอจานหนึ่ง ก็ถูกตักเสิร์ฟขึ้นวางบนโต๊ะ

เหล่าชาวบ้านเจียงตงที่ยืนมุงดูอยู่ต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่