กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ผีบอก
บทที่ 67 นี่น่ะหรือที่เรียกว่าปืนใหญ่? นี่มันก็แค่ประทัดยักษ์สองจังหวะชัด ๆ
เรือรบหอคอยแล่นแหวกผ่าเกลียวคลื่น สายลมแม่น้ำพัดใบเรือสีขาวตรงหัวเรือจนโป่งพอง
ซุนซ่างเซียงยืนพิงราวกราบเรือ เหม่อมองดูสายน้ำที่กำลังไหลเชี่ยวกรากอย่างเลื่อนลอย
เสื้อคลุมสีดำที่ยังคงมีไออุ่นจากร่างกายหลงเหลืออยู่ถูกโยนคลุมลงมาจากทางด้านหลัง ห่อหุ้มไหล่ทั้งสองข้างของนางเอาไว้
ฉู่เฟิงถือน้ำเต้าสุราเดินเข้ามาหานาง ก่อนจะเอนตัวพิงราวกราบเรืออย่างสบาย ๆ
"อาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากมาหรือ?" ฉู่เฟิงยกน้ำเต้าสุราขึ้นกระดกดื่มอึกหนึ่ง สายตาจับจ้องไปยังผืนน้ำเบื้องหน้า
"ข้ายังมีบ้านให้กลับอีกหรือ?" ซุนซ่างเซียงไม่ได้หันศีรษะกลับมา น้ำเสียงของนางเย็นยะเยือกยิ่งกว่าสายลมแม่น้ำเสียอีก "พี่ใหญ่ก็ตายจากไปแล้ว ส่วนพี่รองก็คิดแต่จะใช้ตัวข้าเป็นเครื่องมือเพื่อทวงถามอำนาจทางทหาร วันนี้ทันทีที่ข้านำทหารเดินพ้นประตูน้ำออกมา ในสายตาของบรรดาตระกูลขุนนางแห่งเจียงตง ข้าก็ได้กลายเป็นคนทรยศที่ชักศึกเข้าบ้านไปเรียบร้อยแล้ว"
"คนทรยศงั้นหรือ?"
ฉู่เฟิงแค่นหัวเราะเยาะ แล้วยัดน้ำเต้าสุราใส่มือของนาง
"ตอนที่ซุนกวนสั่งกักบริเวณเจ้า พวกตระกูลขุนนางแห่งเจียงตงไม่เห็นจะมีใครปริปากส่งเสียงออกมาแม้แต่แอะเดียว พอมาตอนนี้ที่เจ้าสามารถนำเรือฝ่าออกมาได้อย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน พวกมันกลับมีความกล้ามาตราหน้าว่าเจ้าเป็นคนทรยศเนี่ยนะ?"