บทที่ 61 ไปไว้ทุกข์ย่อมได้ แต่จะมายึดอำนาจไม่ได้

บทที่ 61 ไปไว้ทุกข์ย่อมได้ แต่จะมายึดอำนาจไม่ได้

ณ ท่าเทียบเรือเมืองก๋งเหลง สายลมทะเลพัดปะทะจนผิวหน้าตึงเครียด

เรือรบหอคอยของชีจิ๋วทั้งห้าสิบลำทยอยเข้าทอดสมอทีละลำ เหล่าทหารก้าวเดินไปตามสะพานพาดเรือ จูงม้าศึกและขนสัมภาระขึ้นสู่ชายฝั่ง

ซุนซ่างเซียงยืนอยู่ที่หัวเรือธง สองมือขยุ้มผ้าไหมสีขาวผืนหนึ่งไว้แน่น ขอบผ้าไหมเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีแดงคล้ำที่แห้งกรัง

ไหล่ทั้งสองข้างของนางสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง ขอบตาแดงก่ำ ดาบคู่ที่ข้างเอวกระทบกันอยู่ในฝัก ส่งเสียงดังแกร๊ก ๆ เบา ๆ

ฉู่เฟิงในเสื้อคลุมสีดำก้าวเดินข้ามดาดฟ้าเรือมาหยุดยืนอยู่ที่ด้านหลังของนาง

"ผู้ใดเป็นคนนำจดหมายมาส่ง?" ฉู่เฟิงเอ่ยถาม

"ทหารองครักษ์ส่วนตัวของขุนพลเฒ่าเทีย" ซุนซ่างเซียงหันขวับกลับมา หยาดน้ำตาไหลทะลักร่วงหล่นลงกระทบดาดฟ้าเรือในที่สุด "พี่ใหญ่สิ้นชีพแล้ว"

สายตาของฉู่เฟิงหรี่แคบลง

"พี่ใหญ่ออกไปล่าสัตว์ที่ภูเขาตันถู แล้วถูกคนในสังกัดของสวี่กงสามคนดักซุ่มโจมตี เขาถูกยิงด้วยธนูปักเข้าที่โหนกแก้ม พวกเขารีบพาตัวกลับไปที่เขตอู๋จวิ้น แต่พี่ใหญ่ก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหวและสิ้นใจลงในคืนนั้นเลย"