บทที่ 57 นายหน้าค้าข่าวกรองมือสอง

บทที่ 57 นายหน้าค้าข่าวกรองมือสอง

จากห้องพักรับรองระดับสวรรค์ชั้นหนึ่งของเรือนรับรองเมืองชีจิ๋ว เสียงกระเบื้องเคลือบแตกกระจายดังกังวานขึ้นอย่างชัดเจน

เขาฮิวเขวี้ยงถ้วยชากระเบื้องเคลือบสีขาวในมือที่มีมูลค่าถึงสิบตำลึงเงินลงกระแทกพื้นอย่างแรง น้ำชาร้อน ๆ สาดกระเซ็นไปเปียกรองเท้าผ้าตาดของเขา

เขาจ้องเขม็งไปยังม้วนไม้ไผ่บนโต๊ะที่เพิ่งถูกส่งกลับมาจากแนวหน้าสมรภูมิกัวต๋อ ร่างทั้งร่างสั่นเทิ้มด้วยความโกรธเกรี้ยว

สิ่งที่เขียนอยู่บนม้วนไม้ไผ่นั้นคือจดหมายตอบกลับด้วยลายมือของอ้วนเสี้ยวเอง

ลายมือที่ตวัดเขียนนั้นทั้งพลิ้วไหวและสง่างาม แผ่กลิ่นอายความหยิ่งผยองของผู้ที่มาจากตระกูลสามมหาเสนาบดีสี่ชั่วอายุคนออกมาอย่างเต็มเปี่ยม ทว่าเนื้อความด้านในกลับเป็นดั่งคมมีดที่กรีดเฉือนและเหยียบย่ำใบหน้าของเขาฮิวให้จมลงไปในดินโคลน

"ไอ้เด็กเมื่อวานซืนนั่นช่างอวดดีนัก! คิดจะให้เอาว่าที่ลูกสะใภ้ของตระกูลอ้วนของข้ากับสายแร่ในกิจิ๋วไปแลกกับเสบียงอาหารอย่างนั้นรึ? นี่มันเรื่องเหลวไหลสิ้นดี!"