บทที่ 49 หนทางรอดบนมหาสมุทรน้ำดำ

บทที่ 49 หนทางรอดบนมหาสมุทรน้ำดำ

ณ เมืองก๋งเหลง บริเวณปากแม่น้ำออกสู่ทะเล

เกลียวคลื่นสีขาวขุ่นซัดกระแทกเข้ากับโขดหินโสโครกจนแตกกระจาย สาดละอองน้ำพุ่งสูงขึ้นไปนับสิบฉื่อ

เรือเดินสมุทรท้องแหลมจำนวนห้าสิบลำถูกคล้องเชื่อมต่อกันตั้งแต่หัวจรดท้ายด้วยโซ่เหล็กเส้นหนา ลอยโคลงเคลงขึ้นลงไปตามจังหวะคลื่น

บนดาดฟ้าของเรือธง แส้ม้าในมือของซุนซ่างเซียงชี้ตรงไปที่ปลายจมูกของชายชราผู้ผอมเกร็งคนหนึ่ง

"ขืนพ่นคำพูดเหลวไหลไร้สาระออกมาอีกแม้แต่คำเดียว แม่ทัพอย่างข้าจะโยนเจ้าลงทะเลไปเป็นอาหารปลาเดี๋ยวนี้แหละ!"

ชายชราผู้นั้นสวมชุดเกราะหนังของกองทัพเรือเจียงตง ที่ลำคอมีรอยแผลเป็นพาดผ่าน เขาเชิดคอตั้งแข็ง ไม่ยอมก้าวถอยหลังเลยแม้แต่ครึ่งก้าว

"คุณหนูใหญ่ ต่อให้ท่านจะฟันข้าทิ้ง ข้าก็ออกเรือลำนี้ไม่ได้ขอรับ"

ชายชราหน้าบากชี้นิ้วไปยังผิวน้ำทะเลสีเทาหม่นที่กำลังปั่นป่วนคลุ้มคลั่ง "การแล่นเรือออกสู่มหาสมุทรน้ำดำในฤดูหนาวเช่นนี้ บนท้องฟ้ามองไม่เห็นดวงดาวสักดวง ซ้ำใต้น้ำยังเต็มไปด้วยหินโสโครกที่ซ่อนเร้นอยู่ ขืนแล่นออกไปก็มีแต่ไปตายสถานเดียวขอรับ"

ทหารเรือผ่านศึกจากเจียงตงหลายสิบคนพากันพยักหน้าเห็นด้วย พลางโยนเชือกผูกเรือในมือทิ้งลงบนดาดฟ้าเรือทั้งหมด