บทที่ 31 ผูกขาดหุ้นเก็งกำไรสายสถาปนาฮ่องเต้

บทที่ 31 ผูกขาดหุ้นเก็งกำไรสายสถาปนาฮ่องเต้

เสียงปี่ซั่วหน่าที่ดังสนั่นหวั่นไหวแทบจะเป่าหลังคาให้ปลิวหลุดออกไป

ทหารม้าชั้นยอดจากปิงโจวแปดร้อยนายในชุดแต่งกายสีสันสดใสเคลื่อนขบวนนำหน้าเพื่อเปิดทาง และเกี้ยวแปดคนหามหลังคาทองประดับม่านสีแดงก็ค่อย ๆ หยุดลงอย่างมั่นคงที่หน้าจวนเจ้าเมือง

สองข้างทางของถนนอัดแน่นไปด้วยชาวบ้านที่มามุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ต่างพากันชี้ไม้ชี้มือซุบซิบนินทาขบวนส่งตัวเจ้าสาวที่ทอดยาวเหยียดไปไกลหลายลี้

ลิโป้สวมชุดคลุมผ้าตาดสีแดงเข้ม ยืนอยู่หน้าเกี้ยวเจ้าสาว ฝ่ามือทั้งสองข้างจับขอบหน้าต่างเกี้ยวไว้แน่น

ขอบตาของเขาแดงก่ำ ดวงตาดั่งพยัคฆ์ร้ายคลอไปด้วยหยาดน้ำตา น้ำเสียงสั่นเครือตื้นตันเสียจนแทบจะเอ่ยคำพูดไม่ออก

"หลิงฉีเอ๋ย หลังจากไปถึงหวยหนานแล้ว เจ้าจะต้องปรนนิบัติรับใช้คุณชายให้ดี และรู้จักข่มอารมณ์ร้อน ๆ ของตัวเองลงบ้าง พ่อ... พ่อทำใจพรากจากเจ้าไม่ลงจริง ๆ !"

ลิโป้ยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่หางตา ท่าทีอันแสนโศกเศร้าของบิดาผู้ชราที่ต้องเผชิญกับการพลัดพรากทั้งน้ำตานั้น ทำเอาทุกคนในขบวนคุ้มกันเจ้าสาวถึงกับซาบซึ้งสะเทือนใจไปตาม ๆ กัน