บทที่ 23 สิ่งนี้เรียกว่าการจ้างเหมาทางทหาร

บทที่ 23 สิ่งนี้เรียกว่าการจ้างเหมาทางทหาร

เพล้ง

ถ้วยสุรากระเบื้องเคลือบสีเขียวไข่กาในมือของลิโป้ถูกบีบจนแหลกละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ

น้ำสุราปะปนกับเศษกระเบื้องไหลหยดผ่านง่ามนิ้วอันหนาใหญ่ของเขาลงบนโต๊ะหิน

เขาจ้องหน้าฉู่เฟิง มุมปากยกยิ้มหยันอย่างดุร้าย

"กระเพาะอาหารของข้าเป็นของเจ้างั้นรึ? ช่างกล้าพูดจาโอหังนัก"

ลิโป้วางมือทั้งสองข้างกดลงบนขอบโต๊ะหิน โน้มร่างอันสูงใหญ่ไปข้างหน้า พลางถลึงตามองฉู่เฟิงจากที่สูงอย่างดูแคลน

"ข้า ลิเฟิ่งเซียน บุกตะลุยไปทั่วหล้า แม้แต่ตั๋งโต๊ะหรืออ้วนเสี้ยวก็ยังไม่กล้าพูดว่าจะสามารถควบคุมกระเพาะอาหารของข้าได้ โจรป่าที่ยึดเขาตั้งตนเป็นใหญ่อย่างเจ้า คิดจริง ๆ รึว่าแค่ซาลาเปาไส้เนื้อเน่า ๆ ไม่กี่คำ จะสามารถซื้อชีวิตทหารม้าหมาป่าปิงโจวสามหมื่นนายของข้าได้?"

บรรยากาศนอกศาลาพลันลดต่ำลงถึงจุดเยือกแข็งในพริบตา

เหล่าทหารม้าปิงโจวที่กำลังสวาปามอาหารอย่างตะกละตะกลามต่างชะงักมือลง