บทที่ 22 ต่อให้เป็นยอดคนอันดับหนึ่งในใต้หล้า ก็ยังกลัวความหิวโหย

บทที่ 22 ต่อให้เป็นยอดคนอันดับหนึ่งในใต้หล้า ก็ยังกลัวความหิวโหย

บนกำแพงเมืองเสียวพ่าย โลหิตไหลรินลงมาตามร่องอิฐสีเขียวอย่างไม่ขาดสาย

"สู้ตาย! ผู้ใดบังอาจถอยหนี ประหารสถานเดียว!"

เล่าปี่กุมกระบี่คู่ไว้ในมือทั้งสองข้าง พลางตะโกนสั่งการด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

กวานรัดผมของเขาถูกตีร่วงหลุดไปนานแล้ว เส้นผมสยายยุ่งเหยิง ใบหน้าที่เคยขาวสะอาดบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยเขม่าควันและคราบเลือด

ที่เบื้องล่างกำแพงเมือง แถวทหารม้าหมาป่าปิงโจวอันหนาแน่นกำลังกรูกันปีนป่ายขึ้นมาตามบันไดพาดกำแพงแบบทำมือ ราวกับฝูงสุนัขจรจัดบ้าคลั่งที่กำลังกัดขย้ำเหยื่อ

ไม่มีเครื่องมือตีเมืองขนาดหนัก และไม่มีการจัดขบวนทัพคอยยิงคุ้มกัน

ยอดทหารม้าชั้นหัวกะทิจากดินแดนทางเหนือกลุ่มนี้ ถูกบีบให้ต้องลดตัวลงมาเป็นทหารเดินเท้า ใช้ยุทธวิธีเอาชีวิตเข้าแลกทีละคนอันแสนโศกสลด เพื่อบั่นทอนกำลังของทหารรักษาเมืองเสียวพ่ายให้ร่อยหรอลง

เคร้ง!

ด้วยการฟันเพียงครั้งเดียวที่หนักหน่วงประดุจผ่าขุนเขาหัวซาน กวนอูก็ใช้ง้าวมังกรเขียวจันทร์เสี้ยวผ่าร่างนายกองปิงโจวผู้หนึ่งที่เพิ่งจะปีนขึ้นมาถึงใบเสมากำแพงเมือง ขาดสะบั้นออกเป็นสองซีกไปพร้อมกับโล่ในมือ