กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ผีบอก
บทที่ 17 ชุดไว้ทุกข์และจังหวะเวลา
บรรยากาศภายในโถงใหญ่ราวกับถูกแช่แข็งไปในพริบตา
มือของหมีจู๋สั่นเทาอย่างรุนแรง ถ้วยชาที่เขาเพิ่งหยิบขึ้นมาพลิกคว่ำลงบนโต๊ะ น้ำชาร้อน ๆ ไหลหยดจากขอบโต๊ะไม้จันทน์ลงสู่พื้น
"เล่าปี่นำทัพมาที่นี่อย่างนั้นหรือ? ซ้ำยังต้องการจะมารับมอบตราประจำตำแหน่งเจ้าเมืองชีจิ๋วอีกด้วย?" หมีจู๋หันใบหน้าที่ซีดเผือดไปมองฉู่เฟิง
ตระกูลหมีเพิ่งจะทุ่มทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่มีเดิมพันไว้กับฉู่เฟิง การที่เล่าปี่โผล่มาเก็บเกี่ยวผลประโยชน์แห่งชัยชนะในจังหวะนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการตัดเส้นชีวิตของตระกูลหมีเลยทีเดียว
ที่เบื้องล่างขั้นบันได เตียวหุยระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง
"ได้ยินหรือยังเล่า! พี่ใหญ่ของข้ามาแล้ว!" เตียวหุยกระชากเสื้อตัวนอกผ้าเนื้อหยาบที่เปื้อนคราบน้ำมันบนร่างออกอย่างแรง เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้ออันกำยำล่ำสัน
เขาคว้าทวนอสรพิษขึ้นมาแล้วก้าวยาว ๆ ขึ้นบันไดไป "ไอ้แซ่ฉู่ ต่อให้เจ้าจะวางแผนคำนวณเก่งกาจเพียงใด สุดท้ายชีจิ๋วแห่งนี้ก็ต้องตกเป็นของพี่ใหญ่ข้าอยู่ดี! พี่รอง ไปกันเถอะ! พวกเราไปที่ประตูเมืองทิศเหนือเพื่อต้อนรับพี่ใหญ่เข้าเมืองกัน!"
กวนอูลูบหนวดเครายาวของตนเบา ๆ ในส่วนลึกของดวงตาฉายแววยินดีวูบหนึ่ง เขาถือง้าวมังกรเขียวจันทร์เสี้ยวชี้ปลายลงพื้น แล้วหมุนตัวเตรียมจะเดินจากไปพร้อมกับเตียวหุย
"หยุดก่อน"