ตอนที่ 166 เธอเก่งจริง ๆ

ตอนที่ 166 เธอเก่งจริง ๆ

หลังจากกินมื้อกลางวันเสร็จ ทั้งสามคนก็มานั่งล้อมเจ้าตัวน้อย มองเธอไม่หยุด รู้สึกว่ามองเท่าไรก็ยังไม่พอ ทั้งที่เธอแทบไม่ค่อยตื่นขึ้นมา ต่อให้ไม่ได้เล่นด้วยกัน แค่มองเธอนอนหลับ ในใจก็สัมผัสได้ถึงความสุขแล้ว

แววตาของเย่จิ้งอ่อนโยนดุจสายน้ำ เธอใช้นิ้วมือแตะแก้มน้อย ๆ ของลูกเบา ๆ

ในใจของเธอกำลังตะโกนร้องว่า “พระเจ้า! ฉันคลอดคนออกมาจริง ๆ เป็นเจ้าตัวน้อยที่มีชีวิตและกำลังลมหายใจอยู่จริง ๆ”

ฉันนี่เก่งจริง ๆ

ทั้งหมดคุยเรื่องสัพเพเหระกันอีกสองสามคำ ระหว่างนั้นเย่จิ้งก็ยกมือกุมท้อง บนใบหน้าซีดขาวปรากฏสีชมพูระเรื่อขึ้นมา

หากหลินหยวนไม่ได้คอยสังเกตเธออยู่ตลอด ก็คงไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ