กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 105 ฉันเชื่อคุณ
หลิวเสี่ยวเหมยอดกลั้นกล้ำกลืนความโกรธไว้ ได้แต่แอบด่าอยู่ลับ ๆ ไม่กี่คำ ในที่สุดวันที่ลูกสาวจะเข้าเมืองก็มาถึง นี่ควรเป็นเวลาที่เธอจะได้เชิดหน้าชูตา แต่เธอกลับไม่มีแก่ใจออกไปอวดใครแล้ว
เมื่อก่อนเย่จิ้งไม่เคยคิดเลยว่าสักวันจะต้องอยู่ห่างจากพ่อแม่ขนาดนี้ ตอนเด็กเธอคิดเสมอว่าจะอยู่บ้านไปตลอดชีวิต อยู่กับพ่อแม่และพี่ชายทั้ง 2 คนตลอดไป
แม้โตขึ้นแล้ว ระยะทางไกลที่สุดที่เธอเคยคิดถึงก็เป็นเพียงการแต่งงานไปอยู่ในตัวเมืองอำเภอ
แต่ตอนนี้เธอกลับต้องไปเมืองหย่งเฉิง เมืองที่ต้องต่อพาหนะหลายต่อกว่าจะไปถึง เมื่อคืนเธอไม่ได้หลับตาตลอดหนึ่งคืน หลินหยวนก็อยู่เป็นเพื่อนเธอจนฟ้าสาง