เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 158 ฝันร้ายตามรังควาน
คำถามนี้ของท่านปู่ทำเอาผมพูดไม่ออกไปเลย
คนที่ท่านถามไม่ใช่คนอื่นคนไกล คนคนนั้นคือพ่อแท้ ๆ ของผมเอง
“ไม่ใช่สิ ท่านถามคำถามแบบนี้มันมีปัญหานะ แล้วท่านกับลูกชายของท่านมีความผูกพันกันไหมล่ะ” ผมไม่ตอบแต่ย้อนถามกลับไปแทน
“มันจะไม่มีได้ยังไงกัน!”
ท่านปู่น้ำเสียงเริ่มดุดันขึ้นมาทันควัน “ฉันเลี้ยงเขามาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย เลี้ยงมาตั้งเกือบยี่สิบปี แล้วยังจัดแจงงานแต่งงานให้เขา แถมยังช่วยเขาเลี้ยงลูกชายอีก มันจะไม่มีความผูกพันได้ยังไงกัน!”
“แต่แกกับเขาไม่เหมือนกัน ตอนแกอายุสี่ขวบเขาก็ไปทำงานต่างถิ่นแล้ว ปีหนึ่งกลับมาแค่หนเดียว พอแกอายุเก้าขวบเขาก็จากไปแล้ว แกรู้สึกว่าพวกแกมีความผูกพันกันจริง ๆ หรือ แกเอามือทาบอกตัวเองแล้วพูดออกมาซิ”
พูดจบเขาก็จ้องมองผม แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังและห่วงใย “พ่อของแกเป็นผู้ใหญ่แล้ว ผู้ใหญ่ทำอะไรก็ต้องแบกรับผลที่ตามมาด้วยตัวเอง แกไม่จำเป็นต้องคอยยึดติดอยู่กับการตายของเขาไม่ยอมปล่อย แกมีชีวิตของแก แกควรจะไปใช้ชีวิตของแกให้ดี เข้าใจไหม”