เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 304 ให้ทุกคนได้ใช้ความสามารถของตัวเอง
ผ่านไปอีกหลายวัน อิงเจ๋อก็ค่อย ๆ เก็บข้าวของ จัดการที่ดินทำกิน ส่วนในใจของอิงเฉียนกลับวุ่นวายบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่อยากจากบ้านที่อยู่มากันมาสิบหกปี หรือเป็นเพราะความกลัวที่ยังมืดมัวอยู่ในใจต่อเมืองหลวงที่ไกลโพ้นและแปลกหน้านั้น
เขาไปที่ดงดอกไม้ป่าหลังเขา เลือกเด็ดมาหลายช่อที่สวยที่สุด ทั้งดอกยิงชุนสีเหลืองอ่อน อวี้หลานสีม่วงอ่อน เดซี่สีขาวอมชมพู ยังตั้งใจเด็ดสะระแหน่มาเล็กน้อยด้วย เขาอยากเอาไปให้คนคนนั้น
เขาประคองช่อดอกไม้ไว้อย่างระวัง ย่างเท้าเบาที่สุด เดินไปถึงหน้าห้องรับรองที่จ้าวเหยียนอวี้พักอยู่ชั่วคราว
ประตูห้องแง้มอยู่ ข้างในมีเสียงพูดคุยแผ่ว ๆ เป็นอัครเสนาบดีจ้าวกับ...บ่าวคนนั้น?
อิงเฉียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กำลังจะเคาะประตู แต่สายตากลับอดไม่ได้ที่จะเหลือบเข้าไปทางช่องประตู
แค่มองแวบเดียว เขาก็เหมือนถูกสะกดให้อยู่กับที่ เลือดในตัวเหมือนแข็งค้างไปชั่วขณะ แล้วก็พลุ่งขึ้นไปถึงศีรษะจนหูอื้อ
ในห้อง จ้าวเหยียนอวี้เอนกายพิงอยู่บนเตียง ส่วนอูหลีจูคนนั้นกลับนอนหนุนตักนางอยู่ ผมยาวหยักเป็นเกลียวราวกับงู เสื้อบางแนบไปกับเรือนกาย ส่วนโค้งเว้าปรากฏเลือนรางในแสงเงา แต้มชาดตรงหางตาของเขาแดงราวกลีบบัว ทั้งแปลกประหลาดทั้งเย้ายวน