เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 302 ช่วยเหลือคนทั้งแผ่นดิน
“ยะ! ยะ!”
“ฮ่าๆ! ตรงนี้ที่โล่งกว้าง ควบม้าสะใจจริง!”
“พี่ลู่ ดูซิใครถึงต้นหลิวแก่นั่นก่อน!”
เสียงกีบม้าดังตึงตังเหมือนฟ้าร้องก้องอยู่ แล่นกระหน่ำไปตามคันนา ทำนกแตกฝูงบินขึ้นเต็มฟ้า
ม้าตัวสูงใหญ่เจ็ดแปดตัวพุ่งเข้ามากลางทุ่งข้าวสาลีอย่างไม่มีใครห้ามได้ ร้องฮี้ลั่นไปตลอดทาง กีบม้าเหยียบไปถึงไหน ต้นข้าวก็ล้มระเนระนาด ดินกระเด็นกระดอน
บนหลังม้าเป็นกลุ่มสตรีหนุ่มแต่งตัวหรูหรา ท่าทางหยิ่งยโส ส่งเสียงโวยวาย เงื้อแส้ควบม้า ไม่แยแสกับความเละเทะใต้กีบม้าเลยสักนิด หน้าตามีแต่ความสะใจที่ได้ทำอะไรตามอำเภอใจ ไร่นาที่เขาดูแลกันมาอย่างประณีตนี้ สำหรับพวกนางก็เป็นแค่ลานควบม้าไว้เที่ยวเล่นนอกเมือง
“หยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้!” อิงเฉียนเพิ่งหิ้วน้ำกลับจากริมลำธาร เห็นภาพตรงหน้าก็โกรธจนหน้าแดง โยนถังน้ำทิ้งแล้ววิ่งเข้าไป “พวกร้ายกาจที่ไหนกัน กล้าเหยียบพืชผลของพวกเรา!”
อิงเจ๋อก็ได้ยินเสียงวิ่งมาจากหลังบ้านเหมือนกัน พอเห็นนาถูกย่ำยี นางก็ขมวดคิ้วแน่น แต่นางนิ่งกว่าน้องชาย เดินเข้าไปสองสามก้าวยืนขวางหน้าคันนา พูดเสียงหนักกับเหล่าคุณชายคุณหนูที่ดึงบังเหียนหัวเราะคิกคักว่า “ท่านผู้สูงศักดิ์ทั้งหลาย ชาวนาทำนาทั้งปีเหนื่อยแทบตาย ก็หวังพึ่งผลผลิตแค่นี้ ถ้าอยากควบม้าเล่น ก็มีลานม้ากับป่าล่าสัตว์อยู่แล้ว ถนนหลวงก็กว้าง ทำไมต้องมาเหยียบนาด้วย?”
“หึ ชาวบ้านบ้านนอกที่ไหน กล้ามาสั่งสอนพวกข้า?” คนนำหน้าสวมเสื้อผ้าแพรสีม่วงเข้ม หน้าตาก้าวร้าวหยิ่งผยอง นางคือลู่จี้หมิง