เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 299 ความแค้นดั่งสายน้ำไหลสู่ทิศบูรพา
ไม่มีงานเลี้ยงไหนไม่เลิกรา และไม่มีนิยายเรื่องไหนที่ไม่จบ ปีใหม่ผ่านไปอย่างครึกครื้น ในที่สุด “สามก๊กเยี่ยนอี้” ก็มาถึงตอนจบบนหน้ากระดาษ
“จากนั้นสามก๊กก็กลับเป็นของจักรพรรดิซือหม่าเยียนแห่งจิ้น เป็นรากฐานของการรวมแผ่นดิน นี่แหละที่เรียกว่า ‘เรื่องใหญ่ของใต้หล้า รวมนานก็แยก แยกนานก็รวม’ ภายหลังจักรพรรดิหลิวฉานแห่งฮั่นยุคหลังสิ้นพระชนม์ในปีไท่สื่อที่เจ็ดของจิ้น เฉาหวนเจ้าแคว้นเว่ยสิ้นในปีไท่อันที่หนึ่ง ซุนเฮ่าเจ้าแคว้นอู๋สิ้นในปีไท่คังที่สี่ ทุกคนล้วนได้ตายอย่างสงบ...”
สามแคว้นไปอยู่กับจิ้น นี่ไม่ใช่ตอนจบที่คนชอบเท่าไหร่ อย่างน้อยก็ในแง่ความรู้สึก
เมื่อก่อนจ้าวเหยียนอวี้อ่านมาถึงตรงนี้เอง ก็ปิดหนังสือ ไม่อยากอ่านต่อเหมือนกัน เหมือนแค่ไม่ดู เงาของคนเหล่านั้นที่ใจกล้าเปี่ยมไฟก็จะมีชีวิตอยู่ในวัยรุ่งโรจน์ตลอดไป ทั้งแย่งชิงสู้กัน ทั้งเข้าใจและเห็นค่าซึ่งกัน ถ้าไม่ดู เรื่องราวทั้งหมดที่ตามมาก็ทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นได้
นางจึงคาดไว้ว่าเล่มจบน่าจะไม่ค่อยฮอต
แต่ตอนนี้นางไม่ได้สนใจเรื่องนั้นจริง ๆ แล้ว ตอนนี้นางอยู่ในช่วงที่อยากเขียนอะไรก็เขียน เขียนเสร็จก็วางไว้ข้างตัว ไม่แคร์ยอดขายเลย
วันนี้นางเดินเล่นไปถึงหอหลานเสวี่ย เห็นในห้องถ่านไฟอุ่นสบาย เสียงลูกคิดดังกึกกัก เผยโซ่วหรงก้มหน้าอยู่กับกองสมุดบัญชีและใบเสร็จ หน้าผากขมวดเล็กน้อย แล้วก็ถอนหายใจเป็นระยะ
จ้าวเหยียนอวี้คิดว่าเล่มจบขายไม่ดี หุ้นส่วนผู้เฉียบแหลมคนนี้เลยกลุ้มใจ