เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 292 เหล้าที่หลอกตาว่าเป็นน้ำ
ท้องฟ้ามืดสนิทราวกับหมึก หิมะละเอียดไม่รู้ว่าโปรยลงมาเงียบ ๆ ตั้งแต่เมื่อไร แสงโคมใต้ชายคาสลัว ๆ เย็น ๆ รอบด้านเงียบสงัด
เหลือเพียงเสียงแผ่ว ๆ ของรองเท้าย่ำลงบนหิมะที่ทับถมกันอยู่
จ้าวเหยียนอวี้ก้าวเท้าเบา ๆ ไม่รู้ตัวเลยว่าเดินมาถึงหอเก็บตำราแล้วอีกครั้ง
ในห้องมีตะเกียงดวงเดียวไหวระริก แสงเหลืองอุ่น ๆ สาดกระจายออกมา พอนางผลักประตูเปิด ก็เห็นร่างผอมบางแต่ตั้งตรงในชุดสีเรียบ
เฉินอิ่นจางยืนหันหลังให้ประตูอยู่หน้ากองชั้นหนังสือ ก้มหน้าพลิกดูม้วนตำรา แสงตะเกียงไล้เป็นเส้นโค้งขาวผ่องตรงต้นคอของเขา หายเข้าไปในปกเสื้อที่นุ่ม
จ้าวเหยียนอวี้เดินเข้าไป โอบเอวเขาไว้จากด้านหลัง
เฉินอิ่นจางแข็งทื่อไปทั้งตัว ยืนนิ่งอยู่กับที่ทันที ม้วนตำราในมือหล่นลงพื้นดังแป๊ะ