เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 283 รู้ฟ้าดินไปหมด
ในค่ายใหญ่ชานเมืองหลวง ในเต็นท์กลางของกองทัพ นายทหารหลายคนนั่งล้อมวงกันอยู่ บนโต๊ะวางเล่มล่าสุดของสามก๊ก เพิ่งอ่านตอนศึกตัดสิน “ศึกกวนตัว” จบไปหมาด ๆ ใจทุกคนยังพลุ่งพล่าน คิดถึงไม่หาย เลยถือโอกาสนั่งคุยกันต่อ อาศัยศึกในนิยายมาถกเรื่องกลยุทธ์การเดินทัพ
ต่างคนต่างพูด คนละประโยคสองประโยค ค่อย ๆ แกะกลยุทธ์รุกและรับของศึกกวนตัวกันอย่างละเอียด
ตั้งแต่เฉาเชาบุกจู่โจมอูเฉา เผาเสบียงอาหาร ไปจนถึงหยวนเส้าแตกแยกกันเอง พลาดโอกาสรบ แล้วก็ถึงการจัดกำลังพลของสองฝ่ายที่เผชิญหน้ากัน การเลือกใช้ภูมิประเทศ ทุกประโยคล้วนตรงกับสนามรบจริง
มีคนพูดขึ้นอย่างจริงใจ “ต้องเป็นคนอย่างใต้เท้าจ้าว ที่เคยออกรบจริง เคยเห็นดาบเห็นหอกจริง ๆ ถึงจะเขียนออกมาได้รสแบบนี้”
คนอื่นพยักหน้าเห็นด้วยกันงึก ๆ “ดูรายละเอียดพวกนี้สิ... เดินทัพตอนกลางคืนจะซ่อนตัวยังไง จะแยกธงฝ่ายตัวเองกับฝ่ายศัตรูยังไง จะเลือกเส้นทางจู่โจมยังไง หรือแม้แต่ ‘ไม้คาบปาก’ ที่ทหารคาบไว้ในปากมีรูปทรงยังไง ก็เขียนซะเห็นภาพเป็นตัวเป็นตน ราวกับว่าสนามรบยุคจลาจลนั้นมีอยู่จริง และนางก็เคยไปอยู่ที่นั่นจริง ๆ”
ในใจทุกคนต่างเกิดข้อสงสัยขึ้นมา จ้าวเหยียนอวี้เป็นคนฉลาดมาแต่กำเนิด รู้ทุกอย่างตั้งแต่เกิด หรือว่าเคยคลุกคลีอยู่ในสนามรบมาหลายรอบ สั่งสมประสบการณ์ไว้มากมาย ถึงได้มีสายตาแบบนี้?