เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 278 จุดเทียนยามราตรี
ช่วงว่างงาน จ้าวเหยียนอวี้มักอยากหาอะไรที่ใช้แรงแต่ไม่ต้องใช้สมองทำ วันหนึ่งนางเกิดนึกขึ้นมาว่า ลองทำขนมปังดูสักครั้งดีไหม
นางเรียกซ่งถานจางมา ซ่งถานจางรู้เรื่องครัวอยู่แล้ว แต่พอได้ยินคำว่า “ขนมปัง” ใบหน้าสะอาดสะอ้านของเขาก็ยังมีแววงุนงงอยู่นิด
ราชวงศ์เยว่มีของกินจากแป้งไม่น้อย ทั้งหมั่นโถว ทั้งซาลาเปา แต่ล้วนทำด้วยการนึ่ง ส่วนขนมปังนั้นไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย
“ท่านภรรยาจะทำ...ขนมเปี๊ยะแบบชาวหูหรือเจ้าคะ ขนมแบบนั้นเขาอบกันจริง ๆ”
จ้าวเหยียนอวี้ทำมือประกอบอยู่สองสามที ถึงจะอบเหมือนกัน แต่ขนมหูกับขนมปังก็ต่างกัน ขนมหูแบนและบาง ส่วนขนมปังต้องหนากว่านุ่มกว่า
ซ่งถานจางฟังแล้วเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่เขารู้ว่าท่านภรรยาอยากลองทำขนมแป้งอบแบบใหม่ เขาไม่เคยเห็น แต่ขอแค่เป็นสิ่งที่ท่านภรรยาอยากทำ เขาก็ยินดีลองไปด้วย
อีกไม่กี่วัน เตาอบเล็กก็ก่อเสร็จ ของก็เตรียมครบทีละอย่าง จ้าวเหยียนอวี้จึงพับแขนเสื้อขึ้นแล้วลงมือเอง ซ่งถานจางไม่ห่างไปไหน ยืนรออยู่ข้าง ๆ พร้อมช่วยทุกเมื่อ
จ้าวเหยียนอวี้ทำตามความจำกับความรู้สึกล้วน ๆ นวดแป้ง รอให้ขึ้นฟู แล้วนวดไล่ลมอีกรอบ แบ่งเป็นก้อนเล็ก ๆ ปั้นเป็นรูปง่าย ๆ ตามใจ วางลงในถาดดินเผาที่ทาน้ำมันไว้ ปล่อยให้ขึ้นฟูอีกพักหนึ่ง จากนั้นก็จุดไฟอุ่นเตา
พอขนมปังที่จ้าวเหยียนอวี้ฝากความหวังไว้มากออกจากเตาในที่สุด หน้าตา...ก็ค่อนข้างเรียบง่าย