เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 251 ดอกคาเมลเลียชาย
ปึกจดหมายเก่าที่เหรินชิวให้มา หลีหลานซูจัดเรียงไว้อย่างเรียบร้อย จ้าวเหยียนอวี้พลิกดูก็อดชมไม่ได้ว่าละเอียดจริง ๆ กระดาษในจดหมายออกเหลืองแล้ว หมึกก็จางเข้มไม่เท่ากัน แต่พออ่านไปทีละบรรทัด ชีวิตครึ่งค่อนของชายบำเรอคนหนึ่ง ทั้งช่วงขึ้นช่วงลง ก็ค่อย ๆ คลี่ออกมาตรงหน้า
ชาติกำเนิดของเขาก็เหมือนชายอีกหลายคนที่ตกต่ำมาอยู่ในโลกบันเทิง คือเดิมทีเป็นครอบครัวธรรมดาที่พอมีพอกิน ใครจะคิดว่าวันหนึ่งบ้านล่มจม มารดาบิดาจนตรอก สุดท้ายก็ขายเขาให้นายหน้าค้าคน ถูกขายต่อมาหลายทอด จนไปอยู่ในหอนางโลมที่เมืองหลวง
แม่เล้าเห็นว่าเขาเป็นต้นกล้าที่ปั้นได้ ก็เลี้ยงไว้อย่างดีหลายปี สอนดีดพิณร้องเพลง พอโตขึ้นหน่อย ฝีมือเริ่มเข้าที่ ก็เริ่มให้รับแขก
เหรินชิวไม่เคยชินกับชีวิตในหอนางโลมเลย ใจคิดแต่อยากพ้นจากที่นี่ไปเป็นคนดี แต่โลกนี้มันไม่เคยเป็นดังใจคน
ตอนนั้นเขาได้พบกับบัณฑิตยากจนคนหนึ่ง แซ่หลิ่ว