เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 250 ออกหาเรื่องราวมาเขียนนิยาย
ในเมืองหลวงเพิ่งเริ่มจุดโคมไฟ ท่ามกลางถนนและตรอกซอกซอยที่คึกคัก หอนางโลมแห่งหนึ่งสว่างไสวไปทั้งหลัง มีเสียงเครื่องสายและเครื่องเป่าแว่วออกมา
จ้าวเหยียนอวี้สวมชุดผ้าต่วนสีขาวอมฟ้า แต่งตัวเหมือนหญิงมีฐานะทั่วไป เดินเข้าไปตามลำพัง ทิ้งให้อูหลีจูกับคนติดตามคนอื่นรออยู่ด้านนอก
พอก้าวเข้าไป กลิ่นหอมหวานเลี่ยนที่ชวนให้รู้สึกถึงความฟุ่มเฟือยก็ลอยปะทะหน้า
พ่อเล้าที่แม้จะมีอายุแล้วแต่ยังมีเสน่ห์รีบเข้ามาต้อนรับ เขายิ้มเต็มหน้าพลางพูดว่า “อ้าว แม่นางท่านนี้ไม่คุ้นหน้าเลย มาครั้งแรกหรือขอรับ? เชิญข้างในก่อน เชิญเลยขอรับ ไม่ทราบว่าแม่นางชอบให้หนุ่มแบบไหนอยู่เป็นเพื่อน? ที่นี่เรามีทั้งคนที่ขายแต่ศิลปะกับคนที่รับแขกถึงเตียง จะเป่าขลุ่ย สีซอ ดีดพิณ ร้องเพลง หรือแต่งกลอนต่อคำ รับรองว่าแม่นางต้องพอใจ!”
จ้าวเหยียนอวี้โยนเงินเนื้อแท้ก้อนหนึ่งให้เขาสบายๆ “หาห้องส่วนตัวเงียบๆ สักห้อง แล้วเรียกคนที่เล่นพิณร้องเพลงเป็นมาสักสองสามคนก็พอ”
พ่อเล้ารับเงินมาแล้วรู้สึกหนักมือ ยิ่งมองจ้าวเหยียนอวี้ แม้เสื้อผ้าจะไม่ได้หรูหราที่สุด แต่ท่าทางสง่าผ่าเผยนั้นปิดไม่มิด นางต้องไม่ใช่คนจากบ้านธรรมดาแน่ เขาจึงยิ่งเอาอกเอาใจ รีบขานรับว่า “ได้เลยขอรับ! แม่นางเชิญชั้นบน...”