เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 218 อัจฉริยะเยาว์วัย
ฝนที่ตกติดต่อกันมาหลายวันในที่สุดก็หยุด เมฆแตกกระจาย แสงแดดที่ห่างหายไปนานสาดทะลุความมัวหมอง
จิตใจของผู้คนที่ตึงเครียดมาหลายวันก็พลอยผ่อนคลายลงบ้างกับภาพฟ้าเปิดหลังเมฆสลายนี้ งานจัดการหลังภัยพิบัติจึงค่อย ๆ ดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ
จ้าวเหยียนอวี้สั่งให้จัดคนไปกวาดโคลนตมตามตรอกซอย เอาน้ำปูนขาวสาดตามผิวถนน ปิดบ่อน้ำที่ถูกน้ำเน่าแช่ไว้ชั่วคราว ในช่วงนี้กำชับชาวบ้านซ้ำ ๆ ว่าต้องต้มน้ำให้เดือดก่อนดื่ม ห้ามดื่มน้ำดิบ ส่วนบ้านเรือนและตอม่อสะพานที่ถูกน้ำทำเสียหาย ให้รีบตรวจซ่อมโดยเร็ว
ตอนบูรณะใหม่ จ้าวเหยียนอวี้กำชับเป็นพิเศษว่าในเมืองต้องกันพื้นที่สีเขียวเพิ่ม ขุดสระน้ำ ให้น้ำฝนซึมลงดินและกักเก็บไว้ในสระ ถนนก็เปลี่ยนมาใช้อิฐสีเขียวที่น้ำซึมผ่านได้ปู ต่อไปถ้าเจอวันฝนตกอีก น้ำที่ขังจะซึมลงได้เร็ว ฝนหยุดพื้นก็แห้ง จึงจะลดความกังวลเรื่องน้ำท่วมได้
ไม่นาน ฉบับล่าสุดของ“เฉาเวินลู่”ก็ลงข่าวภัยน้ำท่วมที่หูโจว กล่าวถึงการที่จ้าวเหยียนอวี้รับงานในยามวิกฤตและพลิกสถานการณ์ไว้ได้ ระหว่างบรรทัดมีความยกย่องนางและความห่วงใยต่อผู้ประสบภัย หนังสือพิมพ์ยังเรียกร้องให้ทุกฝ่ายยื่นมือช่วยเหลือ ร่วมฝ่าฟันไปด้วยกัน
เกือบจะในเวลาเดียวกัน ผู้อ่านที่ช่างสังเกตก็พบว่า“เซียนถู”ที่กำลังโด่งดังอยู่ในตอนนี้ กลับหยุดลงตอนไปเงียบ ๆ
““เซียนถู”ทำไมยังไม่ออกเล่มใหม่? ปาไปสิบกว่าวันแล้วนะ!”
“ใช่สิ กำลังอ่านถึงตอนที่หนุ่มน้อยคนนั้นบังเอิญได้กำไลหยกพอดี เป็นจุดสำคัญเลย รอจนใจจะขาด!”