กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 207 สายฝนโปรยปราย
หลังสวี่เหิงกลับไป จ้าวเหยียนอวี้ก็ก้มลงที่โต๊ะ หยิบพู่กันขึ้นมา ตัวอักษรไหลออกมาตามปลายพู่กัน
แสงตะวันค่อยๆ เคลื่อนจากช่องหน้าต่าง ผ่านจากกลางวันที่สว่างจ้ามาสู่โพล้เพล้ที่มืดครึ้ม กลิ่นดอกไม้หอมบางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องเงียบๆ ไม่ว่าจะเวลาไหน ดอกไม้ในห้องหนังสือของนางก็สดใหม่เสมอ