เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 169 ก๋วยเตี๋ยวนางงามแห่งหนองน้ำ
ช่วงหยุดปีใหม่ จ้าวเหยียนอวี้ก็เป็นคนอยู่ไม่สุขจริง ๆ ไม่มีงานราชการให้ต้องทำ นางเลยตั้งใจว่าจะลงมือเขียนนิยายเรื่องใหม่
ครั้งนี้นางตัดสินใจใช้นามปากกา “ถิงเฉียนอวี้ซู่” นักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ในวงการหนังสือคนนี้ไม่มีผลงานใหม่มานาน ผู้อ่านนับหมื่นนับแสนรอคอยกันจนตาจะทะลุ
ตั้งแต่ไปตรวจราชการที่เจียงหนาน นางก็เข้าใจชีวิตชาวบ้านร้านตลาด ความทุกข์ยากของราษฎร คดีความตามท้องที่ แม้แต่เรื่องเล่าในยุทธภพ ลึกซึ้งขึ้นมาก
พอได้อ่านแฟ้มคดีเก่าสะสมมาหลายปีอีกมากมาย ความคิดในอกก็ตีกันวุ่น แรงบันดาลใจพุ่งขึ้นมาทันที เรื่องที่อยากเล่าจนอั้นไม่อยู่ก็ลงหลักปักฐานในใจ
ในเรื่องนั้นมีโลกที่กว้างใหญ่ที่สุด ความรักความแค้นที่ตรงไปตรงมาที่สุด ความเป็นความตายที่โหดที่สุด การต่อสู้ดิ้นรนที่เจ็บปวดที่สุด และการดิ่งลงเหวที่น่าสะเทือนใจที่สุด
ที่นั่นคือตลาดชาวบ้าน คือยุทธภพ คือพื้นที่สีเทาตรงขอบของกฎหมาย คือป่าเขาที่คนถูกบีบจนสิ้นหนทางมารวมตัวกัน
ที่นั่นมีการแก้แค้นเลือดต่อเลือดเพื่อความอยุติธรรม มีการระบายความแค้นด้วยกำลังต่อผู้กดขี่ และมีเลือดรักชาติที่เหนือกว่าความแค้นส่วนตัว กับน้ำใจพี่น้องที่ลึกกว่าสายเลือด
ที่นั่นดีชั่วปนกันไป แยกไม่ออกว่าใครซื่อใครทรยศ วีรสตรีกับโจรร้ายมักห่างกันแค่เส้นบาง ๆ
ที่นั่นมีทั้งความกล้าหาญใจกว้างแบบ “เห็นความไม่เป็นธรรมกลางทางก็ตะโกนออกมา” และมีทั้งความอ้างว้างจำใจแบบ “ถูกบีบให้ขึ้นเขาเหลียงซาน”