เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 168 เล่นไพ่เยี่ยจื่อ
เสียงเอะอะของงานเลี้ยงจางหายไปในที่สุด จ้าวเหยียนอวี้เอนตัวอยู่บนตั่งนุ่มในห้องนอน ทอดเปลือกตาลง ร่างกายโอนเอนเล็กน้อย
ในใจกาลวิงกะตึงขึ้นเล็กน้อย ยื่นมือจะดึงนางเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน แต่พอแขนของเขาโอบรอบเอวนาง จ้าวเหยียนอวี้กลับเงยตาขึ้นมาทันที ในดวงตานั้นไม่เหลือทีท่ามึนเมาอยู่เลยสักนิด ใสกระจ่างราวน้ำ พร้อมรอยยิ้มพราว
“ข้ารู้ตัวว่ากินเหล้าได้น้อย ก่อนงานเลี้ยงก็เลยกินยาแก้เมาไปก่อนแล้ว ตอนนี้ไม่มึนเลยสักนิด สติครบถ้วนดี”
“ในเมื่อไม่เมา แล้วเมื่อกี้ทำไมทำท่าแบบนั้นล่ะ” กาลวิงกะถอนหายใจเบา ๆ อย่างช่วยไม่ได้
“หลอกเจ้าน่ะ” จ้าวเหยียนอวี้หัวเราะเบา ๆ “พ้นปีไปเจ้าก็ต้องรับพระราชโองการไปเมืองซู่โจว ดูแลการสร้างถ้ำพระพุทธรูป เที่ยวนี้ไปไกล หนทางลำบาก ไม่ถึงปีก็ครึ่งปีน่าจะกลับมาไม่ได้ เราสองคนภรรยาสามีต้องแยกกันอยู่คนละที่อีก ห่างกันครั้งแล้วก็ห่างกันอีก… ข้าก็เลยต้องรีบคว้าเวลา ทำเรื่องที่ควรทำเสียหน่อย”
ขนตายาวของกาลวิงกะสั่นไหวเล็กน้อย จ้องมองนางนิ่ง ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามกลีบปากของนาง