เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 165 ปลายปี
เวลาผ่านไปไว พริบตาเดียวก็ถึงช่วงปลายปีแล้ว
จนกระทั่งถึงวันนี้ หิมะบาง ๆ ก็โปรยลงมา
กระเบื้องหลังคาในลานเรือนถูกป้ายด้วยสีเงินอ่อน ๆ
นอกประตูจวนมีเสียงรถม้าและเสียงผู้คนแว่วมา ไม่นานนักก็มีบ่าวเข้ามารายงาน “ใต้เท้า รถม้าของเหล่าคุณชายมาถึงแล้ว เข้าประตูชั้นในมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวเหยียนอวี้ลุกขึ้น กระชับเสื้อคลุมขนนกบนตัว แล้วผลักประตูออกไป
ในลานเรือน หิมะบาง ๆ โปรยกระจาย รถม้าหลายคันจอดอยู่นอกประตูชั้นใน บ่าวไพร่กำลังง่วนขนหีบสัมภาระลงมา
คนแรกที่เห็นเข้าตาคือเงาร่างของเซียวเหนียน
เขาห่อตัวอยู่ในเสื้อคลุมสีชาดปักลายทองทั้งผืนที่ฉูดฉาดมาก ยิ่งทำให้ใบหน้าของเขาขาวและสดใสขึ้นไปอีก
เดิมทีบ่าวถือร่มคันก้านทาทองกางอยู่ข้างหลังเขา ขอบร่มประดับพวงไข่มุกเม็ดเล็กกับพู่หยกเต็มไปหมด แกว่งไหวเบา ๆ ตามย่างก้าว เปล่งประกายวับวาม