เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 164 · ความรู้สึกนี้รอได้เพียงเพื่อหวนนึกถึง
หิมะตกแล้ว
ฤดูหนาวที่ซูโจว ถึงบางครั้งจะมีคลื่นความหนาวพัดผ่านมา แต่หิมะที่ตกพร่างพรมละเอียดแบบนี้ จนปูพื้นขาวบาง ๆ ได้ทั้งชั้นนั้น นับว่าหาได้ยากเต็มที
เช้าตรูเปิดหน้าต่างออกไป เห็นทั้งฟ้าและดินขาวโพลนไปหมด กิ่งไม้ใบหญ้าถูกหิมะเกาะขาวราวกับหยกแกะ งามสะดุดตาเหลือเกิน
วันธรรมดา ทิวทัศน์หิมะแบบนี้พอจะชวนให้พวกกวีนักเขียนเรียกเพื่อนฝูงออกมาเดินย่ำหิมะหาดอกเหมย แต่งกลอนโต้กันได้ ชาวบ้านทั่วไปก็หยุดยืนดู เด็ก ๆ ยิ่งต้องส่งเสียงเฮกันยกใหญ่
แต่มาวันนี้ ทิวทัศน์หิมะดูจะดึงสายตาผู้คนไว้ได้ไม่เต็มที่เสียแล้ว
“อุ๊ย นี่แม่นางหลี่ไม่ใช่หรือ? รีบร้อนขนาดนี้ จะไปชมหิมะหรือ?” หญิงคนหนึ่งที่ห่อตัวด้วยเสื้อหนาวตัวหนา เห็นคนรู้จักก็ทักทายตามเคย
หญิงที่ถูกเรียกขานว่า “แม่นางหลี่” ไม่หยุดฝีเท้า แค่โบกมือไปมา พูดอย่างร้อนใจ “ไม่ชมแล้ว ไม่ชมแล้ว! “ปิ่นทองล็อกหลวนไถ”ตอนอวสานออกมาแล้ว ข้าต้องรีบไปต่อคิวที่หอหลานเสวี่ย ไปช้าคงซื้อไม่ได้แน่”
“อะไรนะ? ตอนอวสานออกแล้วหรือ?” หญิงที่ทักก่อนชะงักไปนิดหนึ่ง แล้วก็ทำหน้าตาแบบเดียวกัน จะยังมีใจไปสนใจหิมะอะไรอีก พลิกตัวตามไปทันที “ไปด้วย ไปด้วย! รอข้าด้วย!” เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำ ๆ อยู่หลายที่
หิมะสวยก็จริง แต่สุดท้ายก็สู้ตอนจบของนิยายที่ดึงหัวใจคนนับไม่ถ้วนไว้ไม่ได้